Ken je dat moment in een yogales? Je bent bijvoorbeeld in de Krijger II. Je armen zijn sterk gespreid, je voorste been gebogen, en je denkt: “Doe ik het wel goed?” Precies op dat moment… vergeet je te ademen.
Het is een van de meest voorkomende patronen die ik zie in mijn lessen: zodra we ons concentreren op de ‘perfecte’ houding, verdwijnt onze adem naar de achtergrond. Maar juist die adem maakt het verschil tussen een houding ‘maken’ en een houding ‘zijn’.
Probeer dit eens:
Ga in een houding die voor jou uitdagend is. Misschien is dat de Krijger, misschien een eenvoudige vooroverbuiging. Merk op waar je adem zich bevindt. Is hij hoog in je borst? Oppervlakkig? Vastzittend? Geef hem dan de ruimte om te dalen, zoals water dat zijn weg naar beneden vindt. Niet forceren, alleen uitnodigen en waarnemen.
Je zult merken: waar je adem stroomt, ontstaat ruimte. Waar ruimte is, verdwijnt strijd. En waar strijd verdwijnt… daar begint yoga.
💚 Britte
Koalayoga 